• کدخبر: 37105
  • تاریخ انتشار خبر: ۱:۱۰ ب.ظ - یکشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۵
  • چاپ خبر
85880877247274517531755168574
تربیت صحیح کودک از منظر دین مبین اسلام؛

والدین کودک خود را برای بازی کردن آزاد بگذارند/ اجازه انجام کارهای مخاطره آمیز و دارای بار حق الناس به کودکان داده نشود

والدین بدانند اگر طبق فرمایش پیشوایان دینی به تربیت فرزند اقدام کرده و این هفت سال ها را رعایت کنند، در سن ۲۱ سالگی حاصل تلاش ها و نکته سنجی های خود را خواهند دید و اگر نتیجه لازم را نگرفتند عذرشان در پیشگاه الهی موجه می باشد چرا که آن ها تلاش خود را کرده اند.

به گزارش خبرنگار آرمان زنان، فرزند گلی است که در بستر باغ خانواده می روید و پدر و مادر به عنوان باغبان از نهالی که روییده نهایت نگهبانی و حفاظت را به عمل آورند تا در فصل برداشت بتوانند ثمره خوبی را دستچین کنند.

* تربیت فرزند از دوران جنینی آغاز می شود

تربیت فرزند از منظر قرآن از همان دوران جنینی آغاز می شود و پدر و مادر علاوه بر رعایت آداب زناشویی باید از تناول کردن لقمه حرام یا شبهه ناک دوری کنند، مادر در دوران بارداری مراقبت های ویژه ای را داشته و با خواندن قرآن و دعا روح فرزند خود را با خالق هستی پیوند می زند و پس از تولد نو رسیده از شیره جان خود به او می نوشاند؛ بنا براین مهمترین وظیفه ای که والدین در ابتدا نسبت به فرزند خود دارند، تغذیه مناسب او است.

به عقیده رسول گرامی اسلام، «برای کودک شیرخوار هیچ شیری بهتر از شیر مادرش نمی باشد.»( میزان الحکمه، ج۵، ص ۲۰۸۳)، چرا که رشد روانی، عقلی و جسمی کودک، ارتباط تنگاتنگی با نوع تغذیه شیر مادر دارد؛ همچنین رسول خدا می فرمایند: «نگاه کنید چه کسی به کودکان شما شیر می دهد، چرا که کودکان شما براساس آن رشد می کنند.»( میزان الحکمه، ج۵، ص ۶۴) و از این روایت می توان دریافت که بین کودک و کسی که به او شیر می دهد، رابطه عاطفی وجود دارد چرا که اگر آن شخص از سلامت روانی کافی برخوردار نباشد، بر اثر تغذیه شیر آنها، کودک نیز دچار نارسایی خواهد شد.

در زمینه شیردهی به کودکان، امام باقر(ع) می فرمایند: «احمق ها را برای شیر دادن فرزندان خود انتخاب نکنید؛ زیرا که شیر، نهاد و سرشت را تحت تأثیر قرار می دهد.»( پژوهشی در تعلیم و تربیت اسلامی، ص ۲۵۷) و نیز امام علی (ع) می فرمایند: « کودکان خود را از شیر، زنان بدکاره و دیوانه دور نگهدارید؛ زیرا شیر (در رفتار کودک) اثر می گذارد.»(میزان الحکمه، ج۵، ص ۲۰۸۳)

شکل گیری شخصیت کودک از همان ابتدای تولد شکل می گیرد و کودک می تواند همه مفاهیم خوب و بد را درک کند؛ لذا پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی (ص) می فرمایند: «کودکان را دوست بدارید و با آنان مهربان باشید.»( میزان الحکمه، ج۱۴، ص ۷۰۸۱) که این روایت بر ضرورت رعایت بهداشت روانی کودکان تاکید دارد؛ زیرا کودکی که احساس امنیت در کنار والدین خود نداشته باشد، مطمئنا دچار ناهنجاری های رفتاری در آینده خواهد شد.

پس از توجه به مسئله شیردهی، انتخاب نام نیکو برای فرزند در اولویت قرار می گیرد و سپس تربیت فرزند وارد مرحله جدیدی خواهد شد؛ والدین برای اینکه بتوانند فرزندی صالح به عنوان گلی از گل های باغ بهشت را پرورش دهند باید به دستورات دین و اولیای الهی در زمینه تربیت فرزند توجه وافی و کافی داشته باشند.

* سه مرحله در تربیت فرزند از منظر پیشوایان دین

رسول ‌خدا (ص) مراحل تربیت کودک را به سه دوره هفت ساله تقسیم کرده فرموده اند: «الولد سیّد سبع سنین و عبد سبع سنین و وزیر سبع سنین» هفت سال اول دوران آقایی کودک است، هفت سال دوم دوران اطاعت و هفت سال سوم دوران وزارت و همکاری است.

همچنین امیرالمومنین(ع) نیز در فرمایشی مشابه فرموده اند: «یُرْخی الصّبیُّ سَبْعاً و یُؤَدَّبُ سبْعاً وَ یُسْتخدمُ سَبْعاً» کودک در هفت سال نخست زندگی آزاد گذارده می شود و در هفت سال دوم به آن ادب آموخته می‌شود و در هفت سال سوم به خدمت گرفته می‌شود.

و نیز امام صادق (ع) نیز سفارش کرده اند: « کودک خود را رها کن تا هفت سال بازی کند، سپس او را به مدت هفت سال تربیت کن و به مدت هفت سال دیگر مشاور و ملازم خود قرار بده؛ اگر در این امر موفق گشتی بهتر، در غیر اینصورت هیچ خیر و ثمری در او نخواهد بود».

* والدین کودک خود را برای بازی کردن آزاد بگذارند

الهه تیموری در گفتگو با خبرنگار ما، در همین رابطه، اهم نکات تربیت فرزند تا سن هفت سالگی را تشریح و اظهار کرد: بر اساس این روایات هفت سال ابتدایی فرزند، باید دوران سیادت و سروری او باشد و او باید فرمانروایی کند؛ بنا بر این لازم است تا برای او هر آنچه که کودک در هفت سال آغازین زندگی می ‌خواهد و برای او زیانبار نبوده و در توان پدر و مادر نیز باشد، تأمین گردد.

وی افزود: در این دوران کودک باید کاملا آزاد بوده و حتی احساس کنترل شدن هم نکند و مسئولیتی بر او گذاشته نشود و به همین دلیل باید در هفت سال ابتدایی تولد، کودک را برای بازی رها کرد.

این کارشناس مسائل دینی و خانواده بیان کرد: فرزندان ما تا سن هفت سالگی علاقه بسیار زیادی به انواع بازی ها و سرگرمی ها دارند و والدین نباید این علاقه را به پای بیش فعالی، شیطنت و … بگذارند بلکه باید آن ها را برای بازی کاملا آزاد بگذارند البته تا جایی که کودک به خود آسیبی نرساند.

* بازی فرصت خوبی برای ظهور احساسات، تخلیه انرژی، شناخت جهان و خروج کودکان از انزوا طلبی است

وی با بیان اینکه بازی عامل مهمی جهت رشد کودک است، ادامه داد: بچه ها از بازی کردن لذت می برند و بازی فرصت خوبی برای ظهور احساسات، کنترل عواطف و تخلیه انرژی آن ها است؛ لذا بازی بر رشد عاطفی، اجتماعی و عقلانی آن ها تأثیر به سزایی دارد.

تیموری افزود: شرکت کودکان در بازی های دسته جمعی سبب خروج آن ها از انزوا می شود و روحیه همکاری و دوستی را در میان آنها تقویت می کند؛ همچنین کسب تجربه و شناخت جهان هستی از دیگر نتایج بازی های کودکان است.

وی ابراز کرد: والدین نباید توقع داشته باشند که در زمان بازی فرزند، او به سخنان آن ها توجهی داشته باشد و باید بدانند که انتظار اطاعت کردن از والدین در این دوران بی معنا است چرا که کودک خود را در این دوران سرور و فرمانروا می داند، لذا امر و نهی کردن او بی تاثیر است.

* والدین اجازه کارهای مخاطره آمیز، خلاف ادب و دارای بار حق الناس را به کودکان ندهند

این کارشناس مسائل دینی و خانواده تاکید کرد: البته در بحث آزاد گذاشتن کودک باید به این نکته توجه کرد که نباید به او اجازه هر کار مخاطره آمیز و خلاف ادبی را داد و حتی والدین باید بدانند که گاهی کودک ممکن است عملی را انجام دهد که بار حق الناس برای او داشته باشد؛ کودک زیر هفت سال در شرایط و سن تکلیف نیست اما ممکن است آه و ناله مظلومی که به وی آزار رسیده تا آخر عمر گریبانگیر کودک ما شود؛ لذا والدین باید مراقب باشند تا حق الناسی بر گردن کودکشان قرار نگیرد و اجازه انجام چنین کارهایی را به آن ها ندهند.

وی در بخش دیگری از سخنان خود در رابطه با تربیت دینی کودکان زیر هفت سال تشریح کرد: آموختن مسائل دینی در این سن فقط باید از طریق آشنایی، تقلید و تکرار انجام شود چرا که در سنین بالاتر کودک به تدریج با قوه تعقل خود آن ها را درک خواهد کرد.

* اجبار کودک به یادگیری مفاهیم و اعمال مذهبی منجر به سرخوردگی، لجاجت و بی میلی او به این مسائل می شود

تیموری عنوان کرد: در روایات توصیه شده تا در سه سالگی به کودک «لا اله الا الله»، در چهار سالگی «محمد رسول اللّه صلی الله علیه و آله » و در پنج سالگی قبله به عنوان مقدمه نماز آموزش داده شود و به همین قدر باید اکتفا کرد زیرا به دلیل خوشی و سیادت کودک اجبار او به یادگیری مفاهیم و اعمال مذهبی اشتباه است و گاه منجر به سرخوردگی، لجاجت و بی میلی او به این مسائل خواهد شد.

* به کودک زیر هفت سال از عذاب الهی نگویید

وی تاکید کرد: به کودک زیر هفت سال به خاطر اینکه درگیر مسائل احساسی است تنها می توان جنبه احساسی خدا و روز قیامت را آموخت چرا که او قدرت درک عقلانی این مسائل را ندارد اما باید توجه کرد نباید مسائلی نظیر عذاب جهنم و … را که چهره ای خشمگین از خداوند برای او تداعی می کند را به او آموخت چرا که باعث دوری او از پروردگار در سنین بالاتر خواهد شد.

این کارشناس مسائل دینی و خانواده در پایان با بیان اینکه فرزند امانتی الهی نزد والدین است و باید برای حفظ و پاسداری از آن نهایت تلاش خود را انجام دهند، ادامه داد: والدین بدانند اگر طبق فرمایش پیشوایان دینی به تربیت فرزند اقدام کرده و این هفت سال ها را رعایت کنند، در سن ۲۱ سالگی حاصل تلاش ها و نکته سنجی های خود را خواهند دید و اگر نتیجه لازم را نگرفتند عذرشان در پیشگاه الهی موجه می باشد چرا که آن ها تلاش خود را کرده اند.

در گزارش بعدی آرمان زنان، در خصوص تشریح هفت سال دوم و سوم تربیت فرزند از منظر دین مبین اسلام با شما خواهیم بود.

انتهای پیام

درج دیدگاه

تازه ها